Τι μεταγραφή τι διαγραφή - Μια πρόθεση δρόμος

Ειλικρινά αδυνατώ να καταλάβω, όχι τους πολιτικούς γυρολόγους αλλά αυτούς που τους δίνουν μια νέα πολιτική στέγη. Η πολιτική ζωή δεν είναι ατέλειωτη, ούτε δίνει άπειρες ευκαιρίες να μηδενίσει το κοντέρ. Όταν κάποιος κάνει ένα πρώτο νέο ξεκίνημα μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι δικαιολογημένο, όταν όμως είναι η δεύτερη ή η τρίτη επανεκκίνηση τότε πώς δικαιολογείται;

Όταν κάποιος έχει περάσει έστω και μια φορά στην απέναντι όχθη, έχει ράμματα για την γούνα του και πολλά που θα εύχονταν να ξεχαστούν. Όμως εδώ βρισκόμαστε σε μια φάση πολιτικής χοντροπετσιάς, που στηρίζεται στο ότι υπάρχουν πολίτες αμνήμονες  και κόμματα αναίσθητα. Όταν κάποιος ταξιδέψει από το Α στο Ω, είναι αδύνατο να μην έχει πει και κάνει πράγματα που κανονικά θα αποτελούσαν λόγους όχι μεταγραφής αλλά διά παντός διαγραφής.

Και όμως πίσω από κάτι ευφημισμούς όπως οι διερευνήσεις -αμφίπλευρες ή όχι- δικαιολογούνται τα πάντα. Και εδώ το πρόβλημα είναι όχι αυτού που περιφέρει το πολιτικό του σαρκίο ψάχνοντας νέα κομματική αγκαλιά, αλλά αυτού που τον εντάσσει, και μάλιστα ως μεταγραφικό πουλέν, και τον προβάλει σε θέση ζηλευτή στα ψηφοδέλτια.

Το ακατανόητο δικαιολογείται ακριβώς λόγω της υποκρισίας που αναπαράγει ένα πελατειακό πολιτικό σύστημα. Αν πρόκειται για την περιφέρεια οι διαπροσωπικές σχέσεις πολίτη-πολιτικού εξακολουθούν να είναι καθοριστικές και τα όποια αποτελέσματα είναι μετρήσιμα. Αν πάλι πρόκειται για αστικά κέντρα που χάνονται σε ένα βαθμό τα προσωπικά, μετράει η αναγνωρισιμότητα που σταδιακά αντικατέστησε πλήρως την αναγνώριση της αξίας της προσωπικότητας.

Δυστυχώς όπως συμβαίνει στην ζωή, άλλο οι θεωρίες και άλλο οι πράξεις. Άλλο τι θα έπρεπε και άλλο τι συμβαίνει. Ένα μεγάλο χωνευτήρι που χωράει το πολιτικά αριστερά  όπως μπαίνεις, δεξιά  όπως βγαίνεις. Έτσι και το τι μεταγραφή τι διαγραφή. Μια πρόθεση δρόμος…